Regressietherapie bij kinderen?

Het is niet mogelijk om de gewone regressie toe te passen bij kinderen. Tot de leeftijd van ongeveer 16 jaar moet dus andere methodiek toegepast worden, want problemen kunnen reeds zeer jong ontstaan en het moto is: hoe vroeger je ze aanpakt, hoe minder de persoon er later last van heeft.
Via eenvoudige inductie komen we met volwassenen makkelijk in een dubbel bewustzijn: enerzijds in het hier en nu, anderzijds in een fragment uit het verleden dat ervoor gezorgd heeft dat traumatische ladingen blijven hangen zijn die iemand nu parten speelt in zijn leven.
Waarom we niet met dezelfde methode kunnen werken heeft vooral te maken met wat er naar boven kan komen dat zeer hevig kan zijn en wat we een jong kind willen besparen.

Lichamelijke pijn, emotionele ladingen en gedragingen in dit leven kunnen we heel dikwijls helen met regressie. Waar vinden zoal we de oorzaken:

Trauma: wat niet op het moment zelf is verwerkt (te groot is / te hevig is) blijft hangen. Alle aspecten van het trauma moeten doorleefd zijn, anders wordt het niet doorleefde stuk opgeslagen in onze database: ons lichaam en de lichaamscellen. Dit komt op gepaste of ongepaste momenten naar boven als het getriggerd wordt. Vb. van een trauma dat ik liefst niet met een jong kind doorleef is een traumatische geboorte: bijna doodgaan, vast zitten, geen lucht hebben, het bijna opgeven, een pijnlijke tang rond je hoofd voelen … kunnen zeer hevig ervaren worden en moeilijk om te plaatsen als jongere.
Een vorig leven dat pijnlijk verloopt of eindigt. Lichamelijk beladen traumata kunnen niet verwerkt worden in het tussenleven. Daarvoor is een lichaam nodig en wordt dan ook soms wakker bij een gelijkaardige situatie in dit leven: triggering van een imprint in de ziel. Vb. Je wordt verbrand als heks in de middeleeuwen nadat je vals beschuldigd bent, verraden en gevangengenomen door naastbestaanden. Zware lichamelijke lading die naar boven kan komen bij een situatie van verraad of stevige brandwonde in dit leven. Lastig om een kind door deze situatie te loodsen.
Familiale belasting: je opa heeft het concentratiekamp overleefd en komt terug naar huis, gehavend: vernedering, doodsangst en kwaadheid tegen degenen die het hem aandeden kan hij nog zelf net beheersen, maar het belandt in het familiale systeem. 2, 3, misschien wel 10 generaties lang kan het aanwezig zijn en kan nu zorgen dat een jong kind agressief is door de lading die familiaal is doorgegeven. Als therapeut vrij eenvoudig te ontdekken, als kind moeilijk te plaatsen en te begrijpen. De vraag is: moeten we een kind daardoor laten gaan op jonge leeftijd? Dit lijkt me wat ik noem adult stuff. Kan later verwerkt worden of nu met een remote session.
Postulaten: in beklemmende situaties worden dikwijls mentale conclusies getrokken. Dit helpt om een onbegrijpelijke situatie aanvaardbaar te maken: er is een ‘uitleg’ voor. Op dat moment kan het geklasseerd worden, geplaatst worden. Het is moeilijk om dit geplaatst te krijgen bij kinderen: hun referentiesysteem is nog niet volledig ontplooid en er zitten nog grote hyaten in het begrijpen van de wereld: dat vraagt studie, interesse en levenservaring. Het is dus ook moeilijk om iets wat niet begrepen wordt om te buigen. Vb. Een mama heeft 3 misvallen gehad en is terug zwanger. Uit angst om het kind terug te verliezen sluit ze zich af en gaat ze de eerste maanden van de zwangerschap geen emotionele, liefdevolle band aan met haar ongeboren kind. Ongeboren kinderen hebben al een fijn ontwikkeld bewustzijn en de gedachte die door dat kleine hoofdje gaat is: ‘mama is niet aanwezig, ze wil mij niet’. Dit kan zorgen voor een diepe tristesse waar iemand zijn ganse leven mee rondloopt. Dit kan zorgen voor het gevoel afgewezen te worden en de drang om iedereen te helpen en met liefde te overstelpen zodat iemand zich geliefd en aanvaard zou voelen. Het postulaat kan later nog enger worden en verschuiven naar “ze willen mij niet” (mama is al verdwenen in het begrip). Dit kan leiden tot het zich uitgestoten voelen en zich daar ook naar gedragen. Op die manier kan je heel wat kansen mislopen en het zit in je eigen database (hoofd, buik, hart… noem maar op) en werkt als een onafhankelijk computerprogrammaatje dat start en op een onderhuids manier actief is, waar je helemaal geen weet van hebt. Een mentale conclusie, een innerlijk besluit dat soms moeilijk uit te leggen is aan een kind. Als volwassene begrijpen we dat het kind wel zeer liefdevol aanvaard wordt maar dat de angst van de moeder verhindert dat het kind het kan voelen, met de gevolgen van dien.
Aanhechtingen: gestorvenen gaan over naar het licht, de ziele wereld. Sommigen doen dat niet, en blijven hangen en liften mee met een nog levende persoon (kind). Er zijn er met goede bedoelingen (ik wil mijn kleinkindje koesteren en beschermen) of met slechte of heel slechte bedoelingen (een toevallige passant die sterft met de gedachte ‘ik wil me wreken, er is mij onrecht aangedaan’). Het erge is dat deze ziel zowel lichamelijke kwalen als geestelijke klachten en overtuigingen kan doorgeven aan de host, de gastheer. Als dat een kind is dan kan er onaangepast of zelfs gevaarlijk gedrag ontstaan. Een jong kind moet je niet belasten met dingen die vele volwassenen voor fantasie houden of niet aannemen. Volwassenen die het beleven en voelen in een sessie zullen adequaat de richtlijnen volgen van de regressietherapeut om het kind te bevrijden van zo een aanhechting.

Zou het niet goed zijn indien we dit al deze mogelijke problematiek bij een jong kind konden helpen verwerken zonder het onnodig overstuur te maken en te confronteren met diepe, ingeslopen pijn?
Hoe pakken we dit dan wél aan?
Remote session, session by proxy, sessie op afstand. Al deze benamingen om aan te tonen dat via een dichte relatie, moeder of vader, zelfs oma of opa kan gewerkt worden aan de innerlijke gehavende structuur van een jong kind, zonder dat het zelf door pijnlijk traumatische ervaringen hoeft te gaan. Zonder dat het zelfs aanwezig is. In het energetische veld zijn we allen verbonden met elkaar. Zeker in liefdevolle relaties zijn de interacties van de betrokkenen sterk en worden ze duidelijk en goed ingevoeld door intuitie en dieper gevoel. Hier maken we gebruik van bij een remote session. Grote aandacht wordt besteed aan de ethiek: is de sessie in het belang van het kind? Helpt het zijn eigen ontwikkeling vooruit, is de motivatie of reden voor de sessie oké? Soms een dunne koord om evenwidht op te houden.
Hoe gaat het in zijn werk?
Hypnose wordt niet gebruikt in de moderne scholen voor regressietherapie in de lage landen (zie http://www.tasso.nl en https://atrb.be of https://www.regressietherapiebelgie.be ). Wel een zeer lichte vorm van trance: je blijft altijd nog in het hier en nu. Deze trance wordt bereikt met de naaste van het kind zodat inzicht verkregen wordt in diens problematiek. Met inzicht en begrip van trauma, lading, restanten van vorige leven, emotioneel energetische dynamiek van dit leven (met inbegrip van geboorte en voorgeboortelijke periode) worden helpende handen toegestoken en gehavende structuren hersteld.
Het resultaat is dikwijls verbluffend. Reeds na één sessie kan je merken aan het kind dat het verandert, pijnlijke of onbegrepen patronen kan loslaten en openbloeit. Voor een ouder en de omgeving een zegen om deze verandering zelf te kunnen bewerkstelligen voor een kind. Eveneens een groeiproces voor degene die de naaste is van het kind en de sessie(s) heeft gedaan. Meer inzicht in het leven hier op aarde doet mensen vertrouwen hebben en liefdevol en open naar het leven kijken.
Mentale inzichten, geheelde gevoelens, verdwijnen van pijnen en ongemakken, spiritueel thuiskomen kunnen de buit zijn van zo’n sessie, voor zowel de persoon die het ondergaat als het kind dat benaderd wordt.

Share on
next post