PONTO3

Getuigenissen

Beste,
Ik heb een hartstilstand gehad en overleefd en daarin heb ik een bijna doodervaring gehad. Ik was in de tunnel en werd meegetrokken naar het licht op het eind van de tunnel. Al mijn familieleden zaten er samen die al overleden waren. Er was daar ook een tante bij die toen nog niet overleden was.  Ze hadden allemaal samen veel plezier en leute het was er heel leuk. Het gevoel had ik dat je niet bang moest zijn om dood te gaan. Het was er heel klaar en hun gezicht was niet verouderd. Het was zoals ze gestorven waren, mijn papa heb ik ook zo terug gezien. Maar ik weet niet hoe ik terug ben gekomen. Daardoor zit ik ook met veel vragen. Is dit echt gebeurt? Hier waar ik woon is er niemand bij wie ik daarmee terecht kan. En niet iedereen staat daarvoor open. Dit jaar is dit 13 jaar geleden gebeurd en ik zit nog altijd met vele vragen.
Alvast bedankt

Beste
Ik had een auto ongeluk. Ik zag een helder licht en onderweg naar de prachtige muziek die ik hoorde zag ik kleuren die ik nog nooit eerder had gezien. Het licht was van een soort dat ik nog nooit eerder had gezien en dat verschilt van andere soorten zoals zonlicht. Het was wit en extreem helder, en toch kon je er gemakkelijk naar kijken. Het is het toppunt van alles wat er is. Van energie, vooral van liefde, van warmte, van schoonheid. Ik was ondergedompeld in een gevoel van totale liefde.
Mijn hele leven leek tot dusver voor mij te staan ​​in een soort panoramische, driedimensionale herziening, en elke gebeurtenis leek gepaard te gaan met een besef van goed en kwaad of met inzicht in de oorzaak en het gevolg ervan. De hele tijd zag ik niet alleen alles vanuit mijn eigen standpunt, maar ik kende ook de gedachten van iedereen die bij deze gebeurtenissen betrokken was geweest, alsof hun gedachten in mij waren ondergebracht. Het betekende dat ik niet alleen zag wat ik had gedaan of gedacht, maar zelfs hoe dit anderen had beïnvloed, alsof ik met alwetende ogen zag. En overal benadrukte de recensie het belang van liefde. Ik kan niet zeggen hoe lang dit levensoverzicht en inzicht in het leven heeft geduurd; het was misschien vrij lang omdat het elk onderwerp besloeg, maar tegelijkertijd voelde het als een fractie van een seconde omdat ik alles tegelijk zag. Het leek alsof tijd en afstand niet bestonden. Ik heb het nog altijd moeilijk om hierover te praten.
Jos B

24 jaar geleden in September 1983 had ik een bloeding en ik zat al in een zwart gat (tunnel), wat een heel prettig gevoel gaf. Ik kwam nog net op tijd aan in het ziekenhuis. En ik hoorde tot 2 keer toe zeggen: “Daar ligt een lijk in bed, maar nu ze hier is, kan haar weinig gebeuren.” En de klok op de operatiekamer gaf 10.10 uur aan. Na de operatie die ik moest ondergaan, kwam ik al bij in de operatiekamer. Ik kon zelf nog niets zeggen. Maar ik stond in een heel groot veld met allerlei kleuren aan bloemen in mijn armen, waarvan een gele bloem in het midden van die bos er een heel eind boven uitstak.. Toen ik weer terug kwam en wat kon zeggen, heb ik gezegd: “Ik ben herboren.” Ik kan mij nog steeds heel goed voor mijn geest halen, dat ik met die bloemen in mijn armen stond. Waarvan een gele bloem midden in de bos bloemen een heel eind boven uitstak. Het was prachtig en gaf een heerlijk tevreden gevoel. Dat kan ik niet beschrijven, noch verwoorden”.
Anny D. (http://txtxs.nl)

Op mijn 29e heb ik een bijna dood ervaring gehad tijdens de bevalling. De de zeer spannende gebeurtenissen voor de bevalling en de vele rug weeën putten me totaal uit en ik raak telkens bewusteloos. Na de zoveelste keer bevind ik me boven mijn lichaam en kijk naar mijn lichaam. De gynacoloog en mijn man staan naar mijn buik te kijken of het kind er al uit komt want het wordt tijd dat ie geboren wordt. Zijn hartslag begint behoorlijk te dalen. Ze hebben niet in de gaten dat ik niet meer in mijn lichaam zit en houden mijn buik goed in de gaten. Ik bevind me in een vredige toestand geen pijn meer en hoor en zie alles superscherp (ben brildragend). Dan realiseer ik me hoe kom ik hier dan terecht, ik ben toch een kind aan het krijgen. Dan kan ik alleen maar aan het dood gaan zijn! Ik ben met de bevalling bezig en heb een kleintje van 2 jaar in huis . Ik schrik heel erg ! Dat wil ik niet schreeuwt het in mij en hetzelfde ogenblik ben ik weer in mijn lichaam. De laatste perswee komt eraan en onze zoon wordt geboren. We hebben het gered allebei!
Hilly VDV

 

Bij het binnenkomen in de kerk was Beatrix al aanwezig maar niet zichtbaar. 
Ik voelde Beatrix vooral vooraan in de kerk aan de ingang omdat daar de mensen binnen kwamen. Wij gingen dicht bij de kist zitten zodat wij alles goed konden observeren.
Toen de kerkdienst begon kon ik Beatrix beter visualiseren en aanvoelen, ze was gekleed in een lang wit gewaad. 
Wanneer Joke een tekst las kwam Beatrix vooraan en plaatste zich links van Joke, luisterend (voelend) naar wat Joke vertelde.
 Daarna verplaatste Beatrix zich naar rechts en bleef daar staan waar, na een paar seconden, een kind heel hard begon te wenen. Vermoedelijk had het kind Beatrix aangevoeld of gezien.
Ik begon astraal te voelen wat er gebeurde. Ik zag een groep aankomen. Astraal kijkend kwam die groep vooraan, allemaal kleine, kabouterachtige wezentjes (wereld van elfen, feeën…..), elk van hen anders. Ze gingen vooreerst in een rij naast elkaar staan en daarna vormden ze een halve boog achter het altaar, dit alles ter ondersteuning van Beatrix overgang naar deze andere dimensie. 
Beatrix was op dat ogenblik niet meer aanwezig maar ik voelde wel dat ze vanuit de astrale wereld terugkwam.
Toen ze er weer was hielden twee kleine wezentjes Beatrix vast, elk aan één hand, voor het altaar staande. 
Dat was ook het moment dat er rozen werden uitgedeeld. Ze reageerde daar zeer emotioneel op. De twee wezentjes knepen voortdurend ondersteunend in haar handen. Het werd nog emotioneler voor Beatrix toen al die rozen op haar kist werden gelegd.
Beatrix ging toen links van haar kist staan, op dezelfde plaats als de priester met zijn kruis. De mensen kwamen het kruis kussen of aanraken. Het was duidelijk dat ze iedereen energetisch kon zien en voelen.
Beatrix kwam na een tijdje weer terug, deze keer gekleed in een lang, licht blauw kleed.
 Links achter Beatrix zag ik op dat ogenblik een groot mensachtig gedaante die altijd drie tot vier meter achter haar stond. Ik denk dat dit een spirituele begeleider of gids was. Naast haar was er nu ook een andere aanwezigheid, een langere persoon, slechts een meter van haar verwijderd, iemand met wie Beatrix zichtbaar een meer intieme relatie had.
Er werd daarna een tekst voorgelezen door de schoondochter, maar Beatrix bleef eigenaardig genoeg op een veilige afstand, zonder de schoondochter voortdurend aan te kijken. Ze stond met haar rug gedraaid naar haar schoondochter, het hoofd lichtjes draaiend naar de tekst te luisteren. Beatrix was duidelijk emotioneel hierdoor.
‘Ik heb hier nog iets te doen” zei ze plotseling, draaide zich om, de andere gedaanten achter haar latend.
Terugkomend in de kerk, plaatste Beatrix haar twee handen op mijn schouders, bedankte mij en gaf een boodschap door, daarna deed ze hetzelfde bij Innes, die mij vergezelde. Op die wijze ging ze verder achter in de kerk om op die manier, heel bewust, sereen, selectief en plechtig, afscheid te nemen van alle bekenden. Op deze wijze nam ze afscheid van iedereen.
Na dit afscheidsritueel werd er een tekst gesproken over liefde. Een wit Licht verspreidde zich in de kerk. Beatrix kwam toen vanuit dat wit Licht tevoorschijn, helemaal in t’ zwart met een sjaal rond haar hals en een felle grote rode roos in haar handen. Later zag ik dat ze het kleed aan had die op haar foto stond.
Ze is dan rechts van haar kist gaan staan en nam heel bewust afscheid door heel intens en meerdere keren rond haar kist te stappen. Dan heeft ze haar roos ook op haar kist gelegd.
Even later is ze naar de kransen gegaan die ze betaste of kuste. Dit deed ze heel intens en plechtig. Het leek alsof Beatrix precies wist van wie deze mooie kransen waren. Ze heeft dit ceremonieel dan ook rechts verder gezet en bij de laatste krans bleef ze heel lang staan.
Ze heeft zich dan omgedraaid en nam afscheid van haar familie , elk individueel, te beginnen met de eerste twee rijen, heel bewust. Hetzelfde gebeurde aan de andere kant.
 De allerlaatste persoon die ze dan kwam begroeten was uiteindelijk P. zelf, haar man die op dat ogenblik duidelijk zenuwachtig reageerde. Ze plaatste haar beide armen op zijn schouders en gaf hem heel intens drie zoenen op zijn wangen.
Het wit licht veranderde op dat ogenblik in een zeer ontvankelijk, liefdevol geel Licht, Beatrix uitnodigend om nu naar huis te komen. Ze is dan ook opgenomen , aangetrokken door dat geel Licht dat alleen maar groter en ruimer werd en uiteindelijk de hele kerk vulde.
 Beatrix was nu definitief vertrokken.

Nota : wat mij steeds opvalt bij begrafenissen is het heen en weer gaan van de gestorvene, het maakt deel uit om energetisch te kunnen loskoppelen van de aardse energie en het leven. Elke begrafenis is uniek en hun aanwezigheid komt voort vanuit een eigen behoefte en wens. Soms zijn ze heel kort en wordt er weinig of niets gedaan, andere keren is het alles heel intensief en soms zijn ze helemaal niet aanwezig. 
Het gebeurt vaak dat de overledene naar hun woonplaats terugkeren, zelfs gedurende een kerkdienst.
Deze rituelen lijken vaak op echte sprookjes en dit is het mooie eraan. Het blijft grenzeloos, de beide werelden zijn verweven door elkaar, sterk emotioneel en het wordt heel bewust, sereen en plechtig gedaan. Ik ervaar steeds de intensiteit waarmee de gestorvene hun allerlaatste afscheid beleven omdat ze dan ook terug in dat “verruimde bewustzijn” zijn en de kennis terug hebben van hoe belangrijk een leven wel is en hoe belangrijk de medemens is. Daarom dat men steeds heel bewust en plechtig afscheid neemt. Steeds ervaar ik dat er vanuit de andere zijde een echte en hechte ondersteuning is. Alles gebeurt woordeloos, want iedereen beleeft en voelt het heel innerlijk, intens en sterk gevoelsmatig.
Michel

De avond van mijn ongeluk, in de ambulance op weg naar het hospitaal, verloor ik alle gevoel in mijn lichaam. Ik weet niet zeker hoeveel tijd verstreek, maar plotseling besefte ik dat ik boven mijn lichaam zweefde! Ik zag mezelf liggen op het bed in de spoedafdeling.
Dit voelde helemaal niet als een droom of iets wat in mijn verbeelding plaatsvond. Het bewustzijn, ‘de ik’ dat naar beneden keek, was veel reëler dan ‘de ik’ op het bed. Ik weet dat dit bizar klinkt en misschien heel moeilijk te geloven, maar toch was ik daar, buiten mijn lichaam, nog steeds volledig bewust, mijn fysieke lichaam in al zijn details te zien. Alles voelde natuurlijk en in orde. Niets voelde raar.
Na een tijdje leek ik ‘wakker te worden’ voelde ik een schok van angst. Zodra ik dat deed, viel ik terug in mijn fysieke lichaam. Het voelde alsof ik metersdiep was gevallen. Ik kan je niet in woorden vertellen hoe ik de volgende momenten voelde. Het was heel duidelijk dat het geen droom, hallucinatie, herinnering of fantasie was.
Ik wist dat ik op de één of andere manier meer was dan alleen mijn fysiek lichaam. Ik voelde dat ik een onbegrensde geest was. Dat besef heeft me echt wakker geschud en de hele ervaring heeft mijn kijk op de werkelijkheid veranderd. Praat over een verandering van overtuiging!

Ik gleed uit en viel met mijn hoofd op een grote rots.Op het moment dat ik uitgleed kreeg ik het eigenaardige gevoel om het gewoon te laten gebeuren – een gevoel van vrede en extreme kalmte dat heel moeilijk uit te leggen is.
Ik herinner me dat ik met mijn hoofd, vertraags als het ware, op de rots viel, maar het deed helemaal geen pijn. Het voelde als of ik in water dreef, een gevoel van vrede en tevredenheid. Ik herinner me dat ik probeerde te bewegen en te ademen, maar het lukte me niet. Ik voelde me volledig overweldigd door vrede, goedheid en neutraliteit – het is heel moeilijk te beschrijven.
Toen werd het donker en raakte ik volledig los van mijn fysieke lichaam. Het was volmaakt pijnloos. Het volgende ogenblik zweefde ik boven mijn lichaam. Ik was echter niet ver van mijn lichaam verwijderd. Ik had het gevoel geen fysiek lichaam te hebben, maar ik wist op de één of andere manier dat ik nog steeds ‘ik’ was.
Ik weet niet zeker hoelang ik ‘daarboven’ was. Volgens de zorgverleners stopte mijn hart maar een paar minuten, maar voor mij leek het veel langer dan een paar minuten. De terugkeer naar mijn lichaam was onaangenaam, ik wilde niet terug. Ik voelde mij na dit gebeuren een andere mens.
Anja V.

Ik was in en uit het ziekenhuis na complicaties als gevolg van een operatie en verschillende infecties. Deze keer was het een bacteriële longontsteking, ernstig. Ik was erg ziek. Ik voelde me zieker dan voorheen. De ademhaling was moeizaam en overal was er  pijn. Ik was uitgeput, fysiek en emotioneel. Ik was klaar.
Er was een gevoel van in slaap vallen, maar anderzijds was het heel anders dan in slaap vallen. Het was meer een zinken of vallen. Het gevoel van beweging verschoof van beneden naar voren en ik voelde dat ik hard tegen een soort membraan drukte. Aan de andere kant van het membraan was een diffuse gloed en aan de andere kant voelde ik drie wezens. Twee waren dichterbij en naar rechts, en een was iets verder weg en naar links, maar ik voelde dat de linker op de een of andere manier superieur was.
Ik stelde vragen, maar ik zei geen woorden en de antwoorden waren onmiddellijk. Het waren niet eens woorden, meer meer begrippen die volledig gevormd naar me toekwamen, alsof ik me dingen herinnerde die ik al wist. Ik vroeg of dit de dood was en ik kreeg te horen dat dit het geval was. Ik was me nog steeds bewust van de kamer waarin ik me bevond en realiseerde me dat mijn man met een vriend aan de zijkant van mijn kamer zat en dat ze met elkaar aan het praten waren. Toen ik me van hem bewust was, werd ik erg nerveus voor hem, en ik uitte angst voor mijn man en dochter, bang om hen te verlaten, bang dat ze niet in orde zouden zijn. Ik was er echter zeker van dat het goed zou komen.
Ik was bijna boos op zo’n onzinnige belofte en wilde weten of dat betekende dat ze konden garanderen dat er niets ergs met hen zou gebeuren. Er was bijna amusement (maar een vriendelijk, zacht amusement) in de reactie, dat complex was en nu moeilijk onder woorden te brengen is. Het dichtste dat ik kan komen, is te zeggen dat mij is verteld (getoond?) dat er natuurlijk allerlei gebeurtenissen in hun leven zouden gebeuren, maar die levens, en alle levens aan deze kant, zijn erg kort. Ze zouden aan de andere kant bij me zijn voordat ik erover kon nadenken.
Wat hier in dit leven gebeurt, is een soort film: je betaalt om de show te zien en het kan tragisch zijn en het kan eng zijn en het kan met allerlei dingen gevuld zijn, maar dan eindigt de film en ga je weg uit het theater en in de echte wereld. Dat was het meest diepgaande begrip … aan de andere kant van het membraan was de ECHTE wereld en eigenlijk zou alles goed zijn. Ik zou niet meer bang moeten zijn dan wanneer ik een bioscoop zou verlaten. En bovenal was de echte wereld veel mooier en complexer en vol van dimensie dan deze film die ik mijn hele leven heb gezien.
Ik heb me met vreugde overgegeven. Ik snap het. Ik heb het begrepen. Ik was klaar.
Toen werd ik teruggeduwd met een kracht die zo groot was dat ik voelde alsof mijn tanden ratelden. Ik begon te huilen en waarschuwde mijn man en de vriend die daar eigenlijk samen in de kamer zaten. Ik voelde me zo bedrogen. Ik heb nog steeds geen idee waarom ik niet mocht gaan. Jaren daarna lag ik ’s nachts in bed en hoopte ik niet wakker te worden. Het maakte niet uit hoeveel ik van mijn man en mijn dochter en mijn vrienden hield en veel aspecten van mijn leven, niets ervan was te vergeleken met het begrip dat ik op dat moment had gekregen. Ik verloor niet alleen alle angst voor de dood, ik verlangde ernaar.
In de maanden die volgden had ik een aantal ervaringen die ik alleen maar als ‘spiritueel’ kan beschouwen. Ik had momenten van sterke verbinding met een grotere realiteit, waaronder een gevoel van communicatie. Elke nare gebeurtenis schokte me maar vervulde mij tegelijkertijd met een overweldigend gevoel van liefde en hoop. Uiteindelijk zijn die ervaringen gestopt.
Het duurde een aantal jaren voordat deze voorvallen vervaagden. Mijn herinnering eraan is niet zo helder als vroeger. Soms twijfel ik aan mijn ervaring, maar ik herinner me heel goed dat ik wist dat het op dat moment echt was, dus het enige wat ik kan doen is de herinnering aan de herinnering vertrouwen. Ik heb echter het vertrouwen in de dood verloren en ben weer gaan vechten voor het leven. Ik wou dat ik die herinnering meer kon vertrouwen. Ik wou dat ik die zekerheid had kunnen behouden dat de dood niet de laatste daad was. Ik heb het gevoel dat ik iets waardevols heb verloren. Ik weet zeker dat ik dat heb. Op iets hopen is lang niet zo geruststellend als het kennen. Ik wist het een tijdje.
Bonnie D.

Ik had mijn BDE bijna 26 jaar geleden. Ik herinner me dat ik het gevoel had dat ik langs de zijkant van het bed zweefde en door vleugels was omgeven. Het was het meest verbazingwekkende gevoel. Ik zweefde weg uit de chaos en een ENGEL sprak tegen me. Terwijl ik op deze geruststellende plek was, voelde ik een liefde en acceptatie waar ik geen woorden voor heb !! Er was absoluut geen oordeel, alleen pure liefde en vreugdevolle aanvaarding!
In de jaren nadat ik terugkwam, kreeg ik vaardigheden zoals het zien en voelen van geesten. Ik ben uiteindelijk in het hospice gaan werken en ben met veel mensen door het stervensproces gegaan. Er is altijd iemand die je komt halen wanneer het de tijd is. Ik heb nooit iemand alleen zien overgaan.
Ik stel mensen altijd gerust. Ik vertel ze hoe ze hun lichaam moeten verlaten als het tijd is. Ik heb de ziel van mensen zien vertrekken als een verbazingwekkende heldere energie, meestal via de bovenkant van het hoofd. Ik ben aanwezig geweest wanneer sommige mensen in geest aanwezig kunnen zijn met hun geliefde in de kamer. Er is geen tijd in deze andere dimensie en er zijn ook geen beperkingen waar je tegelijkertijd kunt zijn. Ik kreeg te horen dat we deel uitmaken van het universele Licht, van dat wat is en altijd zal zijn !!!
Veel van de mensen met wie ik deze ervaringen deel, beginnen dingen te zien dagen of weken voorafgaand aan de overgang. Mensen zullen familieleden zien, zelfs mensen die ze niet herkennen en zelfs hun geliefde huisdieren die zijn overleden. Ze komen allemaal om u gerust te stellen!
Ik weet voor een feit dat je met veel liefde begroet wordt wanneer je overgaat! Weet dit alsjeblieft, en wees gerust dat al degenen die je achterlaat ook hun eigen reis zullen doormaken ​​met dezelfde liefde die je zult ervaren. Natuurlijk missen we iemand als ze overgaan gaan, maar in werkelijkheid kun je ze ook bezoeken wanneer je dat wil.
De schoonheid en details van de ervaring zijn niet in woorden uit te drukken !! Je kwam hier om te voelen wat het is om te leven, bemind te worden en lief te hebben. Dat gaat  nooit dood. Alleen het voertuig waarin je hier kwam laat je achter!

Susan D.

Toen mijn vader stervende was, gebruikte hij geen medicijnen, hallucineerde hij niet of iets dergelijks.  Maar hij had longproblemen en worstelde heel lang om te ademen. Hij wilde niet dood en vocht ertegen. Hij was een man die niet in spoken geloofde en erg sceptisch was. Een paar weken voor zijn dood begon hij geesten te zien, een man liep regelrecht zijn huis binnen en vroeg hem of hij klaar was om te gaan. Mijn vader zei hem dat hij hier niet weg kon. Een maand voordat hij stierf had ik een heel levendige precognitieve droom toen een verpleegster tegen me zei dat hij hooguit nog 30 dagen te leven had. Hij stierf precies 30 dagen na de datum dat ik de droom had dat er iets aan de andere kant was dat me waarschuwde. Hoe dan ook, zijn overleden moeder en vader kwamen allebei een paar weken later, samen met andere geesten, naar hem toe. De dag voordat hij stierf, vertelde hij me dat hij een droom had dat hij de avond ervoor was gestorven. Het was heel echt zei hij. Hij vertelde me dat een man hem kwam halen en hem optilde door het plafond en hij bevond zich op een grote prachtige heuvel en keek neer op honderden andere mensen. Hij vertelde me dat hij geen pijn had en zo’n ongelooflijke warmte en liefde voelde. De man keek hem aan en zei: wil je nu komen of wil je met alle anderen mee. Mijn vader zei tegen de man dat hij later met alle anderen zou komen. Hij viel onmiddellijk weer in zijn bed en dat al zijn pijn, worsteling en ongemak onmiddellijk terugkwamen bij het raken van het bed. Hij keek me aan met enorme tranen in zijn ogen en zei dat hij de hele nacht had geprobeerd om met die man terug te gaan naar die plek. Ik wil teruggaan … Een paar uur later was hij overleden. Mijn  grootmoeder stierf precies 1 uur en 45 minuten vanaf het moment dat hij mijlenver weg stierf. Twee andere mensen op dezelfde afdeling in het ziekenhuis gestorven binnen enkele minuten na zijn dood, dus ik denk dat de man verwees naar deze andere mensen. Punt van het verhaal was dat deze ervaring me troostte op een manier die niets anders kon, omdat het me echt deed geloven dat er een
hiernamaals is. Mijn excuses voor de doorlopende zinnen. Ik moet gesproken tekst gebruiken omdat ik ziek ben en niet kan typen.

Filip VDV

 

Filip VDV

Ik deel een verhaal van één van mijn goede vrienden. Ze zorgde voor een oudere vrouw die stervende was en voordat ze in coma raakte, fluisterde mijn verpleegstersvriend in haar oor ‘als je mijn moeder aan de andere kant ziet, zeg haar dan dat ik van haar hou’. Deze dame lag drie dagen in coma en haar hele familie wachtte op haar overlijden. Op dag drie werd ze wakker met een brede glimlach op haar mond. Mijn verpleegstersvriendin vroeg de familie om te vertrekken terwijl ze voor deze dame zorgde. De vrouw keek naar mijn vriendin en zei “ik zag je moeder”!  Mijn verpleegstersvriendin zei vol ongeloof, “hoe weet je dat het mijn moeder was, je weet niet wie ze is of ze eruitzag? ‘ De overleden moeder van mijn vriend had heel ongewoon haar dat op een unieke manier was gedaan, ze had lang sneeuwwit haar dat altijd in twee vlechten was gevlochten en bovenop haar hoofd was vastgemaakt. Deze vrouw vertelde haar met een twinkeling in haar oog: ‘Ik weet dat het je moeder was !! Ze had zich voorgesteld en had twee lange witte vlechten op haar hoofd gespeld en ze zei dat ik je moest vertellen dat ze altijd bij je is en dat ze alles kan horen wat je tegen haar zegt! Ze wilde ook zeggen dat alles is zoals het bedoeld is en dat je nooit bang hoeft te zijn en dat ze je weer zou zien !!! Mijn verpleegstersvriendin huilde omdat ze wist dat deze vrouw haar de  waarheid vertelde en dat ze haar moeder had gezien. Die vrouw stierf later die dag nadat ze afscheid had genomen van haar familie. Het is niet ongebruikelijk dat mensen wakker worden en een lucide moment hebben voordat ze vertrekken. Ik zeg ook niet dat alle sterfgevallen zo mooi zijn als die van deze vrouw !! Ik heb mensen tot het bittere einde zien vechten, mensen sterven terwijl ze nog steeds met familieleden vechten. moeders sterven terwijl ze jonge kinderen achterlaten/ Het is niet allemaal rozegeur en maneschijn, maar gewoon te weten wat er ons te wachten staat na dit leven is heel geruststellend. Ik heb talloze mensen zien kijken naar onzichtbare ‘dingen’, meestal aan het voeteneinde van het bed, lachend en soms reagerend. Ik had een andere vriend van een verpleegster die tijdens een nachtdienst een kamer passeerde waar licht de deur uit scheen. ze zei dat er een helder licht van mensenformaat was aan de voet van het bed dat uitging toen ze de deur instapte, ook kort voor de dood van de persoon. Ik weet dat deze gebeurtenissen waar zijn omdat ik ze heb meegemaakt en ik vertrouw mijn collega-verpleegsters !! Ik heb mensen gehad die spraken over hun overleden ouders en broers en zussen die hen bezochten en zeiden dat ze moesten inpakken en die dan de volgende dag sterven.  De stervende overlijdt in feite wanneer deze overleden familieleden hun ophalen !! Ik had ooit een patiënt die medisch stabiel was (ik werkte op een psychiatrische afdeling) en ze vertelde me midden in de nacht dat ze die nacht zou sterven, dat haar overleden zus naar haar toe kwam en zei dat er zou ze zou zijn s’morgens om haar te halen!!! Deze vrouw was helemaal niet erg ziek! Ze werd behandeld voor een psychische aandoening. Ik hielp haar om tot rust te komen en we spraken over de droom, maar ze was onvermurwbaar, ze zou ‘naar huis gaan met haar zus’. Ze sliep toen ik ’s ochtends vertrok en een uur later bij het wisselen van dienst vond de verpleegster die ochtendrondes deed haar dood! Zo mysterieus! Ik zou kunnen doorgaan. er is duidelijk iets diepgaands dat plaatsvindt bij lichamelijke dood, maar het is geen vernietiging! Sommigen noemen het een overgang van een ziel of een geest, welke woorden je ook wil gebruiken. Er is duidelijk een bewustzijn, een reservoir dat onze persoonlijkheid, onze essentie bevat, hoe je het ook maar wilt omschrijven, want dat gaat verder dan dit beperkte fysieke continuüm.
Maria B.

 



		

Op 5-jarige leeftijd dienden bij mij poliepen operatief verwijderd te worden, zoals dit destijds wel vaker gebeurde bij kinderen (begin 1980). Een banale ingreep dus.
Tijdens de narcose, toegediend door middel van slaapgas, moest er toch iets mis gelopen zijn. Heel even leek ik boven de operatietafel te zweven, maar al vrij meteen bevond ik mij in een donkere ziekenhuisgang met aan het einde een helder licht waarvan een enorme aantrekkingskracht uitging. Ik probeerde mij aan de reling van de muur bijna tevergeefs vast te houden om niet door dat licht opgeslokt te worden, zo hevig was de kracht.
Toen wandelde mijn grootvader voorbij die in hetzelfde ziekenhuis lag. Hij leed aan terminale kanker. Hij lachte naar mij zoals gewoonlijk en liep in de richting van het licht. Ik riep hem na: ‘Opa, ga daar niet in!’ Maar hij leek mij niet te horen en verdween in dat licht zonder aarzelen. Ik liet de reling los en ben hem achterna gelopen in dat licht.
Ik kwam terecht in een mooi zonnig landschap, een heuvelachtig grasveld met gele boterbloemen en witte madeliefjes en een riviertje. Het was een heel vredige, lieflijke, gelukkige, harmonieuze, mooie omgeving. Ik ging op zoek naar opa, maar vond hem niet. Op het moment dat het besef doordrong: ‘Opa is hier niet’, leek de aardbodem onder mijn voeten open te scheuren, vervaagde het mooie landschap en voelde ik een vreselijke pijn. Het volgende moment stond ik terug in die ziekenhuisgang met vlak voor mij op de plaats waar het licht was, een muur met een mariabeeld met het kindje Jezus op haar arm. Ik was terug. Mijn grootvader overleed kort daarna. Vanaf het moment van mijn bijna-doodervaring ging hij snel achteruit.

Sinds mijn bijna-doodervaring ervaar ik een innerlijke pijn. Dat herinner ik mij als kind nog heel goed. Pas in mijn volwassen jaren begreep ik dat het de pijn is van gescheiden te moeten leven van die andere wereld van volledige harmonie, vrede, liefde, schoonheid… waarin ik ondergedompeld ben geweest en die onbereikbaar is voor een sterveling in dit leven. Dit leven is vaak chaos, duisternis, verdeeldheid, veel kwade en negatieve krachten zijn aanwezig.
Mijn ouders getuigen dat ik na de bijna-doodervaring waarvan zij niets wisten, dat ik diepere zinsvragen over leven en dood begon te stellen die hun wenkbrauwen deden fronsen: ‘Dit is toch niets voor een kind van 5 jaar?’
Ik kan mij beschouwen als hooggevoelig voor energieën en indrukken. Ik dien daar zorg voor te dragen of ik geraak oververmoeid, zeker om dat er in dit leven veel negatieve energieën aanwezig zijn. Ik ga ook enorm mee in andermans miserie en de ellende in de wereld. Ik ga als het ware meetrillen. Ik ben ontvankelijk voor telepathie en voel sterk aan als er iets mis zal lopen die dag of als ik een slecht ingestelde mens voor mij heb. Kortom, mij voldoende in stilte en afzondering terugtrekken is een noodzakelijkheid voor mijn gezondheid. Jachtig en oppervlakkig sjezen met de snelle, vluchtige maatschappij waarin we leven, is niet aan mij besteed. Ik ervaar de (kleine) dingen daarvoor te intens en ten volle. Misschien had ik al een aanleg voor hooggevoeligheid, wie zal het zeggen, maar ik ben ervan overtuigd dat de bijna-doodervaring dit op z’n minst in aanzienlijke mate versterkt heeft.
Ik ervaar een voortdurende Aanwezigheid waarmee ik geleidelijk aan in mijn leven een intieme relatie mee heb opgebouwd. Die Aanwezigheid lijkt mij de nodige inspiratie en kracht te geven wanneer ik in moeilijke situaties verkeer en als ik erom vraag.
De drang om die andere wereld te doorgronden was de rode draad van mijn studies zonder goed te beseffen waar ik op zoek naar was. Deze drang sneed ook de pas af voor andere passies. Ik studeerde geschiedenis aan de universiteit, ik wilde daarbij alles tot op de bodem uitspitten en als ik voldoende in de geschiedenis van de mensheid had geploeterd, wilde ik de horizontale dimensie ontdekken en studeerde ik internationale politiek. Nadien verdiepte ik mij in spiritualiteit, mystiek en religie. Beetje bij beetje begon ik te begrijpen dat die bijna- doodervaring een groter impact op mijn leven had dan ik tot dan toe besefte. Via de literatuur ontdekte ik ook het monnikenleven in een aantal religieuze tradities en de meditatie. De beoefening daarvan, bracht veel rust en licht in mijn innerlijk leven: de meditatie is een toegangspoort in dit leven tot die andere wereld van harmonie, vrede, liefde… Het verzachtte de pijn om gescheiden te moeten leven van die andere wereld. Zoveel mogelijk in dit leven één kunnen zijn met die andere wereld, is mijn ultieme drijfveer. Die harmonie streef ik ook na in mijn werk en in alles wat ik doe. Ik doe alles met aandacht, zorg en liefde. Het betekent echter niet dat ik dood zou willen zijn. Neen, ik houd van het leven en ik heb spijt dat ik dit eens zal moet achterlaten.
De bijna-doodervaring bracht in mij een universaliteit teweeg. Mij kun je moeilijk in een keurslijf stoppen van een religie of een bepaalde overtuiging. Hetgeen mensen ten diepste toe verbindt, dat ontroert mij. De vormelijkheid van een religie bv. is voor mij erg relatief. Ik kan daar onmogelijk in opgaan. Zo zijn ook taal, ras, kleur, afkomst, geaardheid en noem maar op, slechts details voor mij. Mijn collega’s met een vreemde origine voelen dat sterk aan.
Ook voor mijn levenskeuze heeft de bijna-doodervaring gevolgen gehad. Het klassieke huisje-tuintje-beestje kwam voor mij als verstikkend over als prille twintiger. De manier waarop dit in onze samenleving wordt georganiseerd, vond ik erg egoïstisch ook. Men zit in de bubbel van het eigen gezin en voor de rest is er vaak weinig tijd of aandacht. Ik kan er ook niet tegen dat je in een exclusieve relatie soms bijna een bezit wordt van de ander.
Zeker het beginstadium waarin verliefden volledig in elkaar opgaan en de rest van de wereld niet meer bestaat, is niet aan mij besteed. En de materiële uitbouw van een leven die een gezin vaak meebrengt, was ook niets voor mij. Ik besloot om vrijgezel te blijven en daar heb ik tot op de dag van vandaag geen enkel spijt van. Ik heb genoeg aan innige vriendschappen met veel ruimte en vrijheid.

Net nadat ik 16 jaar was geworden, probeerde ik zelfmoord te plegen door een overdosis antidepressiva te slikken. Ik leed aan depressies sinds ik een klein kind was.
Terwijl ik op de spoedafdeling lag had ik een bijna-doodervaring. Ik heb het niet met veel mensen gedeeld, omdat ik dacht dat ze me toch niet zouden geloven.
Het eerste dat me opviel, was dat ik me in een heel donkere, uitgestrekte ruimte bevond en dat ik niets kon zien, ruiken, voelen of horen. Ik wist dat ik dood was en vroeg me af of ik nog steeds handen had, dus bracht ik ze voor mijn gezicht. Ik kon ze niet zien of voelen, maar ik voelde dat ze er in een of andere vorm nog steeds waren. Ik vroeg me af of ze er waren omdat ik ‘dacht’ dat ze dat waren of dat we allemaal nog handen hebben na de dood.
Op dat moment raakte ik in paniek. Ik dwong mezelf om te kalmeren en te geloven dat het goed zou komen en ik kreeg onmiddellijk het antwoord (in kennis, niet in woorden): “Het zal er zijn als je kijkt.” Dat was heel geruststellend. Ik begon me af te vragen wat ik had gedaan. Ik wist dat als ik naar het licht zou zoeken en zijn liefde zou voelen, ik niet de kracht zou hebben om me af te wenden en terug te gaan. Dus besloot ik even te wachten en na te denken.
Ik concentreerde me op wat er direct om me heen was en dacht na over het effect dat mijn zelfmoord zou hebben op de mensen van wie ik hou. De “lucht” veranderde toen enigszins van uiterlijk. Het was nog steeds zwart, maar met wervelingen van donkergrijs. Ik liep naar twee vrouwelijke figuren toe en begon met hen te communiceren. Ik kon alleen vage figuren zien. Ze straalden liefde uit, wat precies leek te zijn wat ik nodig had. Het voelde als golven van liefde die binnenstroomden, waarbij elke golf een beetje intenser was dan de vorige.
Ik heb tot dat moment een groot deel van mijn leven opnieuw beleefd en tegelijkertijd ervaren wat ik had gevoeld en gedaan en wat de mensen om me heen hadden gevoeld. Ik herinner me vooral de gevechten die ik had met mijn zus waarvan ik wist dat ik aan de “goede” kant van het argument stond. Ik ontdekte dat we allebei ongelijk hadden! Misschien is ze ermee begonnen, maar ik was degene die terug vocht. Ik oordeelde en veroordeelde mezelf voor veel dingen, maar de hele tijd bleven de figuren van me houden. Ze lieten me schuldgevoelens en spijt voelen, maar hielpen me ook mezelf te vergeven en elke ervaring vanuit een ander perspectief te zien, het perspectief van liefde en spirituele groei. Ze gaven me ook een tijdelijk begrip van het concept van oneindigheid.
Op dat moment begonnen ze me te overtuigen om terug te gaan. Ik wist dat het mijn beslissing zou zijn, maar misschien is dat omdat ze al die tijd wisten dat ik ervoor zou kiezen om te leven. Ze lieten me precies zien hoe schadelijk mijn zelfmoord zou zijn en hoeveel pijn het anderen zou bezorgen. Niet alleen mensen die me kenden en om me gaven, maar ook vreemden (bijvoorbeeld de zus van de collega van mijn vader) die mijn verhaal zouden horen en rouwen.
Ze vertelden me dat mijn zelfmoord mijn pijn alleen maar aan anderen zou doorgeven, en dat de som van de pijn eigenlijk groter zou zijn. Ze vertelden me ook dat ik uiteindelijk toch terug zou moeten en alle trauma’s die ik al had meegemaakt zou moeten doorstaan. De tweede keer zou het een beetje gemakkelijker zijn aangezien ik al een aantal van mijn lessen in dit leven had geleerd, maar zou het niet beter zijn om nu gewoon terug te gaan en af te maken waar ik aan begon?
Ik was behoorlijk geschokt bij de gedachte dat ik mijn jeugd opnieuw moest doormaken en ook bij de gedachte anderen zoveel pijn te bezorgen, maar ik vertelde hen dat ik me gewoon zo uitgeput voelde en een poosje moest rusten. De figuren begrepen het volledig en ik voelde veel liefde en sympathie van hen. We bespraken het “levensplan” dat ik had gekozen, en ik wist (opnieuw) dat ik een bijzonder moeilijk plan had gekozen voor mijn huidige ontwikkelingsniveau. Ze waren geamuseerd door mijn opmerking dat ik een beetje arrogant was geweest over wat ik in één leven aankon. Ze verzekerden me dat anderen bij de beslissing betrokken waren en dat ik echt in staat was dit te doen. Ze moedigden me aan en hielden van me, ongeacht de uitkomst. Ze vertelden me ook dat ik “daar halverwege” was, en ik realiseerde me dat dit waar was, hoewel ik niet precies meer weet wat dat betekent. Dat was het moment waarop ik voor het leven koos.
Ik voelde dat mijn hart weer begon te kloppen en werd wakker door het geluid van monitoren en de aanblik van verpleegsters die op me af stormden. Ze vroegen of ik in orde was en ik zei ja. Ik denk dat ik maar een paar seconden weg moet zijn geweest. Hoewel ik “het licht” nooit heb gezien, heeft deze ervaring mij veel kracht en vertrouwen gegeven. Ik lijd nog steeds aan periodes van extreme depressies, maar ik kan doorgaan omdat ik echt de gevolgen van zelfmoord ken.

Klik op het blauwe vierkant om het menu te zien